Stevie Agnew – Wreckin’ Yard

Stevie Agnew – Wreckin’ Yard

Het debuut-album Wreckin’ Yard van de voor mij volslagen onbekende singer-songwriter Stevie Agnew uit het Schotse Dunfernline slaat in als een bom. Deze zoon van Pete Agnew, bassist en oprichter van de in de eind jaren zestig en tot midden jaren zeventig succesvolle rockband Nazareth, heeft met inhoud van dit album zijn visitekaartje afgegeven, sterke songs in afwisselende stijlen en thema’s maar altijd mooie indringende Americana met hier en daar Schotse/Ierse accenten. Geinspireerd door artiesten als Bruce Springsteen, Steve Earle, John Mellencamp, Tom Russell en Bob Dylan en met de hulp van producer, drummer en mede-schrijver Chris Smith is Agnew er in geslaagd één van de betere albums van dit jaar te produceren. Het album, met dertien nummers die overlopen van respect voor de werkende man, opent (en eindigt) met Wreckin’ Yard, een gepolijste mid-tempo rock nummer met gitaartonen die doen denken aan Mark Knopfler, het is het op indrukwekkende wijze vertelde aloude verhaal van een op wraak beluste arbeider wiens vrouw hem heeft verlaten voor zijn werkgever.
Pretend That You Love Me Tonight is dylanesque (Blood On The Tracks) waarin Agnew troost zoekt bij een hoer terwijl All That I Can See een countryduet is met zangeres Kirsten Adamson als een jonge Dolly Parton en Agnew als een ouder zichzelf. Met banjo, dobro, pedal-steel en mondharmonica als begeleiding is het nauwelijks voor te stellen dat het nummer is ontstaan in de Schotse Hooglanden.
Winter Rain roept herinneringen op aan Steve Earle en is een enigszins langdradig en grimmig verhaal van een zich met drank troostende weduwnaar met een uitblinkende Adamson die opnieuw een aantal warme vocale harmonieën toevoegt aan dit koude verhaal. Het is een spectaculaire lied dat de pijn van de hoofdpersoon vangt zonder te vervallen in sentimentaliteit.


1. Wreckin’Yard 2. Pretend That You Love me Tonight


4. Winter Rain 5. The Pugilist

Agnew heeft later op het album nog een duet in Paid My Dues (Loving You), een prachtig verhaal waarin twee geliefden zich op een intieme wijze herinneren wat misging in hun relatie, ditmaal met Beth Malcolm als vervanger van Adamson.
The Pugilist is het verhaal over een aangeslagen en verloren bokser die is verworden to een landloper. De melodie heeft verwantschap met John Lennon’s Working Class Hero echter met toevoeging van een Keltische saus.
Sub Prime staat op eigen benen met een strakke en stimulerende dobro en slide-gitaar en wijst met een beschuldigende vinger naar de bankiers. De resterende songs van het album zijn grotendeels in dezelfde geest alleen Sixteen Years is een gemene vuile blues waarvan ik me kan voorstellen dat zijn vader’s Nazareth er erg veel plezier mee hadden gehad. Een bijzondere song is het grimmige Heavy Duty, opgedragen aan zijn vriend James “Magpie” Munday, in 2008 als soldaat gedood in Afghanistan. Het wijst op dat “het loon voor oorlogen is het jong sterven” en is om ons te wijzen op de uitzichtloze situatie waarin veel jonge mensen zich bevinden en een carrière in het leger kiezen om uit de werkloosheid te komen zonder te denken aan de mogelijke gevolgen in de toekomst.


6. Sub Prime 8. Paid My Dues (Loving You)


6. Heavy Duty 11. The Mighty Bones

Songs die nog maar zelden worden geschreven.