The Blueflowers

The Blueflowers

“Stealing The Moon”, het derde album van The Blueflowers, is een verborgen pareltje uit Detroit, The Blueflowers. Na het gedurende een aantal weken draaien van deze CD heb ik besloten om deze band maar eens te gaan volgen.
De stem van zangeres Kate Hinote speelt in alle elf nummers van het album een belangrijke rol. Haar stem maakt de muziek persoonlijk, klassiek en gelijkertijd angstaanjagend en episch.
Met hun mix van country-rock en zestiger-jaren pop staan The Blueflowers ergens tussen Neko Case en Roy Orbison in. Met de focus op een snelle galmende gitaar en met een knipoog naar jazz roept de band herinneringen op aan de minder op de tachtiger-jaren gerichte alternatieve indië band The Lost Patrol.
Over het geheel gezien is dit een prima album en met de nummers “Hole of Sorrow” en “Surrender” bereikt het album zijn hoogtepunt.
Niet alles op “Stealing The Moon” kan mij bekoren want er zijn een paar nummers, waarvan de titelsong mij het meest tegenstaat, die het eerder gewonnen goodwill teniet doen maar in zijn geheel zijn The Blueflowers een interessante band met een unieke geluid en een stem die boeit.


I Can’t Stop My Heart From Breaking – Hole of Sorrow