Michael Ubaldini & The Lonesome Playboys

Michael Ubaldini & The Lonesome Playboys

Michael Ubaldini & The Lonesome Playboys maken al zo’n kleine twintig jaar muziek in die gebieden waar country en rock ’n roll elkaar ontmoeten. Soms ligt daarop de nadruk, hij werkte o.a met Lee Rocker en Brian Setzer (The Stray Cats), en soms zoals op zijn nieuwste album “Last of the Honky Tonks” zet countryrock de toon met in dit geval voorzien van een prachtig retro-gevoel bij de gehele productie. Het kenmerkende rockabilly ritme van zijn muzikaal verleden is duidelijk in alle upbeat-nummers aanwezig, het titelnummer “Last Honky Tonk” is een klassieke honky-tonk song, maar de ingehouden zang- en baspartijen doen de melodie klinken als rockabilly met de rem erop.


The Last Honky Tonk

Uit de arrangementen van Ubaldini blijkt een groot respect voor de oude favorieten, hij draagt zijn country-geloofsbrieven met ere en vertelt met trots dat alle songs live in de studio zijn opgenomen, geen overdubs en geen “bedrog”. De echo’s van Hank Williams en The Louvin Brothers weerklinken en deze “eenvoudige” opnametechniek doet past hem goed, de muziek klinkt fris en krachtig. Belangrijk is ook Ubaldini’s herkenning van de muzikale sfeer van de generatie van Hank Williams & Co. Hij illustreet dat o.a. in “Married By The Gospel-Divorced By The Law” en “My Liver’s Bad-My Life’s A Mess (And I Blame You, Sweetheart)” met een muzikale sfeer die we weinig tegenkomen in de moderne muziek.


Married By The Gospel-Divorced By The Law – My Liver’s Bad-My Life’s A Mess (And I Blame You, Sweetheart)

Michael Ubaldini wordt wel de “rock ’n roll dichter” en de “Jack Kerouac van Americana” genoemd, titels waarop hij terecht trots op kan zijn. Hij houdt van de teksten van Kerouac en verwerkt deze in tal van zijn down to earth-songs. Het kostte me een tijdje om in dit album te waarderen, over het algemeen kan ik honky-tonk muziek met zijn overdreven viriele houding alleen in kleine hoeveelheden aan maar hoe meer ik naar dit album luisterde hoe meer ik begreep dat ik luisterde naar honky-tonk muziek zonder deze houding en dat de nummers door Ubaldini werden gebracht met een behoorlijk hoeveelheid humor over zijn ambacht. Hij probeert een aantal country-blues nummers, het gitaarwerk is prima maar zijn stem is minder geschikt voor dit type songs. Aan de andere kant, in de trage peinzende songs “When A Freight Train Rolls Right Over You”, “Low Down Poverty Blues” en “Highway Ghost” klinkt zijn stem weer prima. Hoe dan ook, Michael en zijn bandleden zijn op hun best in de swingende ritmische nummers waarbij Michael’s kleine lyrische oprispingen de luisteraar bij de tijd houdt.


Highway Gosth