Fred Eaglesmith

Fred Eaglesmith

Het is altijd leuk om een nieuwe Fred Eaglesmith te hebben omdat je bij Eaglesmith nooit weet welke richting hij in zal slaan. Te oordelen naar de songs op zijn laatste CD “6 Volt” is hij terug gegaan naar zijn alt-country roots. De speciale editie (in beperkte oplage) van deze CD, die heb ik opgepikt bij zijn optreden in ’t Keerpunt Spijkerboor, is handgemaakt uit plakboekmateriaal, karton en oude stijl foto’s van de band. Fred heeft een volledige band achter zich, waaronder nieuwe mandolinespeler Mike Zinger. Een feest voor het oor, hoewel het wilde mandoline-spel van Willie P. Bennet nauwelijks valt te verbeteren. De nummers zelf hebben tijd nodig om te overtuigen, geef ze die kans en merk dat ze in je “groeien’. Te beginnen met het optimistische “Cementary Road”, die doet denken aan het gospel-geluid van een paar jaar geleden.


Cementary Road

Er zijn verhalen over naar beneden getrapte mensen, de onderdrukten, over vreemdgaande vrouwen, op drugs voortrijdende truckers, zangers, gekke vrouwen en country muziek. Enkele van de hoogtepunten zijn de moordenaars-ballade “Katie”, de song (één van de besten) “Johnny Cash”, die op een niet-subtiele wijze de zogenaamde fans, die in plaats van destijds toen Johnny’s shows weren’t selling nu naar hem luisteren, vraagt Where were you in ’89 when it looked like Johnny’s career was in decline … back when you were listening to heavy metal, zoals Eaglesmith in de song kreunt. Eaglesmith’s stem klinkt verweerd, is met whisky doordrenkt en droevig. De muziek is pure emotie met de jankende steel-gitaar en kwellende gitaarsolo’s, een ander nummer die ik kan waarderen is “Stars”, waarin Eaglesmith al zingend reflecteert aan zijn carrière “on the road”, We played like we were stars… Willie played mandolin and we thought it would never end. And so it will be.


Katie – Johnny Cash – Stars