Watermelon Slim – Ringers

Watermelon Slim – Ringers

Een van de vele albums die ik in het zomerreces van MUZIEKIS heb beluistert is de uit 2010 afkomstige CD “Ringers” van Bill Homans, een Amerikaanse bluesartiest die beter bekend is onder zijn pseudoniem “Watermelon Slim”. Deze rasartiest speelt zowel gitaar als mondharmonica en is sinds 1970 actief in de muziekindustrie met zo nu en dan onderbroken door werkzaamheden als truckdriver. Watermelon Slim, een van de beste moderne bluesmen die er rondlopen, heeft zijn toenemende interesse in country muziek op zijn album “Escape From the Chicken Coop” uit 2009 (opgenomen in Nashville) laten zien. Op “Ringers” Slim naast een groot aantal mooie originele nummers ook een aantal covers van o.a. Conway Twitty en Moe Bandy opgenomen.

Het album begint met het honkytonk nummer “Good Old Boys Never Change”. Het nummer is duidelijk een outlawnummer in de stijl van Waylon Jennings uit de midden van de jaren ’70. De teksten vieren in Slim’s verweerde stem het vroege Zuidelijke leven.


Watermelon Slim

Tight Fittin Jeans
Truck Drivin Buddy

“He Went To Paris”, nummer vier van het album, is een cover van niemand minder dan singer-songwriter Jimmy Buffett. Het origineel is een rustig verhalend nummer die door Slim is overgoten met een bluessausje uit de Missisppi Delta waardoor deze song mij beter bevalt dan het origineel.


Jimmy Buffett – Watermelon Slim

If There Is Any Heaven

“Please Take These Cup” is een sombere ballade met het schrijnende verhaal over alcoholisme (“I’ve lost jobs and a wife/Damn near lost my life/When the bottle was my only friend”). Een tranentrekkend nummer van jewelste die je uit je somberste depressie haalt.


Watermelon Slim

“The End of the Line” is een Creedence-achtige rocker over het einde van de Amerikaanse spoorwegen. Niet een van de sterkste nummers van de CD, maar geen enkel nummer van deze CD kan slecht genoemd worden.
Slim schakelt terug in de “countrymode” met de honkytonk ballade “Cowboys Are Common As Sin”, een nummer geschreven door en in 1980 opgenomen door Max D. Barnes.

No Way To Reach Nirvana
The End Of The Line
Cowboys Are Common As Sin

Het nummer speelt zich af, net als veel andere grote country songs, in een honkytonkbar. De traditioneel ruwe en ruige personage is hier weer aan het werk en dat resulteert in een terugkeer naar de gloriedagen van Waylon Jennings en Willie Nelson. De markante stem en de bluesy uitvoering van Slim maakt dit nummer voor mij tot het beste nummer van het album.


Max D. Barnes – Moe Bandy

“Soft Lights and Hard Country Music” is een cover van Moe Bandy en Slim heeft van dit nummer een geweldige job gemaakt met o.a. het invoegen van een klein beetje Merle Haggard. Drinkliederen als deze waren “vroeger” in de mainstream countrymuziek het leidend thema en Slim toont hier dat hij net zo goed in staat is in het behoud van deze traditie als in het behoud van akoestische blues. Paulus Franlin’s steelgitaar maakt dit nummer tot wat het is.
“I Appreciate That” is een geweldige blues muzikaal en tekstueel in dezelfde geest als Ray Charles’ “I Got a Woman”, waarin Slim zijn grote talenten op de mondharmonica demonstreert.

Soft Lights And Hard Country Music
I Appreciate That

“And So Our Song Ends” is een ballade met lichte R & B invloeden in de ritmesectie en achtergrondzang over hoe hij zijn vrouw verliet voor zijn geliefde.


And So Our Song Ends

De country-rock ballade “Living With A Lie” gaat ook over vreemdgaan die veel beter klinkt dan zijn voorganger, naar mijn mening één van de betere nummers van het album.
Na de twee voorgaande melancholische nummers eindigt het album met een positieve noot in “Letter to Stoney”. Een honkytonk rocker die handeld over Slim’s strijd om met één van zijn idolen op het podium te kunnen spelen en hoe hij het verknald “he messed it up”. Hij zegt: “If I can’t play with you, I’m always gonna be your fan.”

Living With A Lie
Letter To Stoney

Dit album laat de betekenis horen van de traditionele Amerikaanse populaire muziek, al is het in sommige opzichten geen meesterwerk te noemen. Soms is het album aan te merken als honkytonk, op andere momenten blues en soms zelfs als Southern rock. Maar welk etiket je er ook op wilt plakken, waar het echt om gaat zijn de 14 nummers en dat is het enige dat telt. Genieten dus.