Biografie Laura Nyro

Nyro werd op 18 oktober 1947 geboren als Laura Nigro in The Bronx, New York, als dochter van Gilda Mirsky Nigro, een boekhoudster, en Louis Nigro, een pianostemmer en jazztrompettist. Het kleine gezin dat later werdt uitgebreid met een zoontje, Jan Nigro, was van Russisch-Joodse, Poolse en Italiaanse afkomst. Als kind leerde Laura zichzelf piano, las poëzie en luisterde naar platen van haar moeder van Leontyne Price, Billie Holiday en klassieke componisten als Ravel en Debussy. Zij schreef haar eerste liedjes toen ze acht jaar was. Met haar familie bracht ze de zomers door in de Catskill Mountains, waar haar vader in de resorts trompet speelde. Ze bezocht de zondagsschool in de New York Society for Ethical Culture die aan de wieg stond van haar opleiding, ook bezocht ze de High School of Music and Art in Manhattan, new York.


Eli’s Comin’ – Up On The Roof


Stoned Soul Picnic – Save The Country

Gedurende haar tijd op de middelbare school zong ze met een groep vrienden in de metrostations en op straathoeken van New York. Ze zei daarover later: “I would go out singing, as a teenager, to a party or out on the street, because there were harmony groups there, and that was one of the joys of my youth”. Onder haar favoriete muzikanten bevonden zich o.a. John Coltrane, Nina Simone, Pete Seeger, Curtis Mayfield, Van Morrison en het meisjesgroepen zoals The Supremes, Martha and The Vandellas en The Shirelles. “I was always interested in the social consciousness of certain songs. My mother and grandfather were progressive thinkers, so I felt at home in the peace movement and the women’s movement, and that has influenced my music”.
Het werk van haar vader bracht hem in contact met platenmaatschappij directeur Artie Mogull (1927-2004) en zijn partner Paul Barry (1912-1987) die Laura in 1966 voor een auditie uitnodigden. Zij werden werden haar haar eerste managers. Louis Nigro beweert echter dat hij “zelfs niet een keer” Laura genoemd bij één van zijn klanten onder toevoeginging van “ze zouden me uitlachen als ik dat deed”. Als tiener experimenteerde Laura met verschillende namen en Nyro (NEAR -oh) was de naam die op dat moment gebruikt. Ze verkocht haar lied “And When I Die” voor $ 5000 aan Peter, Paul and Mary en maakte in 1963 haar eerste uitgebreide professionele optreden in koffiehuis Hungry I in San Francisco. Met Artie Mogull tekende zij een platencontract en haar debuutalbum “More Than A New Discovery” werdt voor het Verve Folkways label opgenomen. Het album leverde materiaal op voor andere kunstenaars zoals The 5ht Dimensie en Barbra Streisand.


And When I Die – He’s A Runner

In 1967 had Nyro op het Monterey Pop Festival haar tweede grote live optreden waarvan sommige recenten beweerden dat Laura van het podium werd weggehoond en het optreden betitelden als een fiasco, een bewering die door latere jaren openbaar gemaakte opnames wordt tegengesproken.
Na dit optreden wordt Artie Mogull door David Geffen benaderd met een voorstel om het managerscontract over te overnemen. Nyro klaagt met succes Artie Mogull & Paul Barry aan op grond van het feit dat zij tijdens de ondertekening van de contracten minderjarig was. Geffen wordt haar manager en de twee richten een uitgeverij, Tuna Fish Music, op waarbij geregeld wordt dat de revenuen van haar toekomstige composities gelijkelijk worden verdeeld tussen de beide oprichters. Geffen regeld voor Nyro een nieuwe platencontract met Clive Davis van Columbia Records en kocht de uitgaverechten aan haar vroege composities.
In zijn memoires Clive: Inside the Record Business, herinnerd Davis Nyro’s auditie voor hem: ze had hem uitgenodigd in haar appartement in New York, verlichting uitgeschakeld behalve die van een televisietoestel naast haar piano, en speelde hem het materiaal voor dat zou worden gebruikt voor haar album “Eli and the Thirteenth Confession”. Rond deze tijd overwoog om na het vertrek van Al Kooper leadzanger te worden van Blood, Sweat & Tears, maar dat werd ten sterkste afgeraden door Geffen. Blood, Sweat & Tears gingen door en hadden een hit met een cover van “And When I Die”.


Poverty Train – And When I Die (Blood, Sweat & Tears)

Het nieuwe contract staat Nyro meer artistieke vrijheid en controle toe. In 1968 werd haar tweede album “Eli and the Thirteenth Confession” door Columbia uitgebracht die een hoge waardering ontving voor de diepte, de verfijning van de prestaties en de arrangementen, die de pop-structuur fuseerde met geïnspireerde beeldspraak, rijke vocalen en avant-garde jazz. het album wordt algemeen beschouwd als een van haar beste werken te zijn. Het werd in 1969 gevolgd door “New York Tendaberry”, een ander zeer gewaardeerde werk dat Nyro’s artistieke geloofwaardigheid bevestigd.
Van dit album zijn “Time and Love” en “Save the Country” naar voren gekomen als twee van haar meest gewaardeerde en populairste liedjes voor artiesten op zoek naar materiaal om op te nemen. Omdat haar eigen opnamen meestal werden gekocht door “cult”publiek begon het er op te lijken dat deze opnamen dienden als demo’s voor andere artiesten.


Time and Love – Upstairs By a Chinese Lamp


When I Was a Freeport and You Were the Main Drag – I Never Meant To Hurt You

Haar vierde album, “Christmas and the Beads of Sweat”, kwam op de markt aan het einde van 1970. Het album met ondermeer de nummers “Upstairs By a Chinese Lamp” en “When I Was a Freeport and You Were the Main Drag” kwam tot stand met medewerking van Duane Allman en andere Muscle Shoals muzikanten. Ze had een korte relatie met singer-songwriter Jackson Browne van eind 1970 tot begin 1971
“Gonna Take a Miracle” uit 1971 was een album van haar favoriete “teenage heartbeat songs” en werdt opgenomen met zanggroep Labelle (Patti Labelle, Nona Hendryx en Sarah Dash) en het productieteam van Kenny Gamble en Leon Huff. Met uitzondering van haar bijdrage met het nummer “Desiree” (oorspronkelijk “Deserie” door The Charts), was dit het Nyro’s enige album met volledig niet-origineel materiaal waaronder nummers als “Jimmy Mack”, “Nowhere to Run”, en “Spanish Harlem”.
Nyro trouwde Vietnam veteraan en timmerman David Bianchini in 1972 na een stormachtige romance en bracht de volgende drie jaar door met hem in een klein stadje in Massachusetts. Het huwelijk eindigde na drie jaar, gedurende welke tijd ze gewend was geraakt aan het plattelandsleven, een grote tegenstelling tot het leven in de stad waar ze haar eerste vijf platen had opgenomen.
In die periode dat was Laura getrouwd met David Bianchini was ze ongelukkig met de pogingen om haar in de markt te zetten als een beroemdheid. Ze kondigde haar pensionering uit de muziekindustrie op de leeftijd van 24 jaar aan en besloot uit deze bussiness te stappen, een groot singer-songwriter talent leek verloren te gaan.


Spanish Harlem – Jimmy Mack

In 1973 werd haar debuutalbum “More Than A New Discovery” door Columbia van Verve Folkways overgenomen en opnieuw uitgegeven “The First Songs”.

In 1975 kwam er een eind aan haar huwelijk met Bianchini en overleed haar moeder Gilda aan de gevolgen van eierstokkanker op de leeftijd van negenenveertig jaar. Ze troostte zich grotendeels met het onder leiding van producer Charlie Calello opnemen van een nieuw album vol nieuw materiaal “Smile”. Ze begon vervolgens aan een vier maanden durende tournee met een volledige band, de tour resulteerde in een live-album “Season Of Lights” die in 1977 uitkwam.


Smile – Children Of The Junks


Money – Timer

Tijdens haar zwangerschap, ontstaan tijdens een kortstondige relatie met de Indiër Harindra Singh, van haar enige kind, nam ze in 1978 het album “Nested” op. De geboorte van haar zoon Gil Bianchini (rapper Gil-T) die de achternaam van haar ex kreeg, was de inleiding van een nieuwe adempauze die ditmaal duurde tot 1984 en die ze afsloot met het album “Mother’s Spiritual”. In 1988 ging ze opnieuw met een band op tournee, haar eerste serie van concert-optredens in 10 jaar. De tour ondersteunde de dierenrechtenbeweging en leidde naar haar 1989 release, “Laura: Live at the Bottom Line”, waarop zes nieuwe composities waren opgenomen.

Rond 1979 begon Laura een relatie met de schilderes Maria Desiderio (1954-1999), deze relatie zou de rest van het leven van Laura duren.

Haar laatste album met overwegend origineel materiaal was “Walk the Dog and Light the Light” uit 1993, het laatste album die zij voor Columbia zou maken en die mede-geproduceerd werdt door Gary Katz, bekend van zijn werk met Steely Dan. Het album betekende een herwaardering van haar plaats in de populaire muziek en nieuwe commerciële aanbiedingen begonnen te verschijnen. Ze wees lucratieve aanbiedingen zoals het componeren van filmmuziek af, met uitzondering van een protestlied voor de Academy Award-winnende documentaire “Broken Rainbow” over de onrechtvaardige verplaatsing van het Navajo volk.
Nyro verscheen in 1989 op de Michigan Womyn’s Music Festival en trad in de jaren 1980 en 1990 met vrouwelijke collega muzikanten. Onder hen was Nydia “Liberty” Mata, een populaire drummster en bekend van de lesbische-feministische vrouwen muziek subcultuur. Op 27 oktober 1997 werd een grootschalige tribute concert geproduceerd door vrouwen in het Beacon Theater in New York. Artiesten die optraden waren o.a. Sandra Bernhard, Toshi Reagon, en Phoebe Snow.


Walk The Dog and Light The Light – Broken Rainbow

Zowel The Tonight Show en The Late Show met David Letterman hebben vaak geprobeerd om Nyro te verleiden voor een TV-optreden, maar ze wees ze telkenmale af daarbij verwijzend naar haar gevoel van ongemak zichzelf te zien op de televisie (in de beginjaren van haar carriere maakte ze slechts een handvol tv-optredens en was een vluchtig moment te zien op VH-1 met de titelsong van “Broken Rainbow” op Earth Day in 1990). Ze heeft nooit een officiële video opgenomen, maar er was sprake van het filmen van sommige Bottom Line optredens in de jaren 1990. Op 4 juli 1991 opende ze het concert voor Bob Dylan bij het Tanglewood Music Center in Lenox, Massachusetts.

In het najaar van 1996 werdt Nyro gediagnosticeerd met eierstokkanker. Na deze onheilspellende diagnose, bereidde Columbia Records een dubbel-CD overzichtstentoonstelling van materiaal uit haar jaren bij het label voor. De platenmaatschappij betrok Nyro zelf bij het project, zij selecteerde de nummers en keurde het uiteindelijke project goed. Ze maakte de release van “Stoned Soul Picnic: The Best of Laura Nyro” gelukkig nog mee en was naar verluidt tevreden met het resultaat.
Ze stierf aan de ziekte op 8 april 1997 in Danbury, Connecticut op 49-jarige leeftijd, dezelfde leeftijd waarop deze ziekte het leven van haar moeder had genomen.


Laura Nyro in Concert 1971 Catnegie Hall New York

discografie