Biografie Josh Garrels

Josh Garrels heeft in zijn leven al een heleboel dingen gedaan: deze zoon van een hippie was een skater, een kleine drugsdealer, een student vormgeving en muziek, een koffiebrander, een herder en thans een wereldreizende minstreel van hoop en genezing.

Hij is een baken van eenvoud in een wereld vol van artiesten die om roem te verwerven of hun volgende maaltijd, hun ziel hebben verkocht aan de zogenaamde almachtige dollar en die hun eerste liefde – de muziek – verraden gedurende dat proces . Garrels’ bijzondere ethisch normen ten aanzien van de muziekindustrie bracht hem tot het besluit zijn het in eigen beheer opnemen, produceren en distributeren van een drie-tal albums “Stone Tree” (2002), “Underquiet” (2003) en “Over Oceans” (2006), elk met een “heilige” vermenging van gesamplede beats, klagende soulvolle zang en oprecht akoestische getokkel in een ongegeneerde lo-fi productie.


Songbird – Sisu

Garrels behield een duidelijke wantrouwen in de platenindustrie en met het uitbrengen van “Over Oceans” vormde hij, ondanks aantrekkelijk aanbiedingen van grote labels, zijn eigen kleine label: Small Voice Records. Hij startte een bescheiden en prettige verfijnde samenwerking met Michelle Ramsdale, wiens kunst aansloot bij zijn auditieve overpeinzingen over zowel “Over Oceans” als het daaropvolgende album “Jacaranda” 2008).
Het was de opname en productie van dit album die een keerpunt werd voor het team Garrels. Hier in een oud en landelijke in het bos en aan de rivier gelegen herenhuis – een uitgesteld geschenk van een vriend – creërden Josh en Michelle een huis voor zichzelf, schreef hij zijn tot op heden beste nummers,vormde hij samen met Michelle een gezin en werd vader van een meisje (Heron Selah Garrels). Het album zelf werd zijn meest geprezen album en de single “Do Not Wait For Me” werd gebruikt in een scène in het CBS drama “The Ghost Whisperer”.


Do Not Wait For Me – Decision

Josh Garrels’ muziek is vol van vertrouwen en kwetsbaarheid. Dat kan een tweedeling lijken tot dat je het hoort, vibrerend lyrisch vol van aards enthousiasme met een zoektocht naar het onbekende, het slaan en tikken tegen zijn trouwe zelfgemaakte akoestische gitaar is de som van een amalgaam van geluid.
“My hope is to record at least an album a year for many years to come”, zegt Garrels, “probably continuing to record myself with my own home studio”. Het uitendelijke streven van Josh Garrels is om via een minimalistische website en albumverkoop bij live optredens in zijn levensonderhoud te kunnen voorzien en een positie te kunnen verwerven in de “arena” waarin hij zich nu bevindt.
Garrels heeft altijd geprobeerd om zijn oren en zijn geest te laten vullen met een brede gebied van muzikale en andere van invloeden. Al vroeg was het Cat Stevens en De La Soul die het pad effenden voor oostkust hip-hop van The Wu-Tang Clan en A Tribe Called Quest. De rijping – en, ironisch genoeg, de hang naar beroemdheid – van zijn geest, hart en ziel gaan duidelijk in de richting van een ontluikende affiniteit voor het geluid van Bob Dylan, Digable Planets, Ben Harper en Gustavo Santaolalla.
Ondanks het feit dat het geliefde voorbeelden zijn zou Garrels niet onder de indruk zijn wanneer hij hen zou ontmoeten. “In a media-saturated pop culture society where ‘stars’ are the royalty to be worshipped or fawned over, I believe the true role of artists is to serve others with their creations”, zegt Garrels. “That means to draw people to fullness of life through revelation, longing, breakthroughs, simple beauty, and unpretentious truths. Artists help people see the obvious, the heart of the matter, and from this regained perspective people become more fully human. So much art these days has people focusing on an unattainable fantasy, lusting over what they’ll never have unless they take it by force or by way of money or libido. This is all candy, and candy can’t make a man healthy”.
Inderdaad, ‘candy’ is het laatste woord voor het beschrijven het leven en het liedjesschrijven van Josh Garrels. Hij harmoniseert en hij “freestyled”, geneigd om een vrolijke beat, een accordeon of wat het lied ook vraagt om het lied op te​tillen. Zijn laatste album, “Lost Animals” (2009), is voorzien van een geluidsdeken van singles, Jacaranda B-kantjes, soundtrack werk en samenwerkingsverbanden. Oorspronkelijk bedoeld als een EP, maar dat formaat ontgroeit, kwam er een full-length album met 10 nummers.


Freedom – Fire By Night

Zoals ontgroeien gaat, Garrels (oorspronkelijk uit Michigan afkomstig) en zijn familie verlieten Indianapolis, dat stedelijke epicentrum van prachtige gouden korenvelden en gingen voor een jaar naar North Carolina om met dierbaren te rouwen over een sterfgeval in de familie. Na deze innige maar zware periode in Carolina vertrokken ze naar Portland, Oregon, waar ze een verbijf zouden vinden in het bijzonder, diverse en progressieve kunstenaars- toevluchtsoord van in het Mississippi / Alberta district.
Ondanks alle beats, wereld-instrumenten en innovatieve gitaarwerk bij Josh Garrels zal het altijd over de tekst van zijn nummers gaan. Zijn teksten zijn gedrenkt in mijmeringen, in verwondering, in vreugde en het geloof in een betere wereld.
Niet altijd zeker van zichzelf, zijn ethische opvattingen, zijn poëzie, zijn beslissingen, maar zijn streven naar het helpen van de mensheid is oprecht en eerlijk. Daar zit de echte schoonheid in.


Slip Away – Over Oceans

discografie